นั่งรถ

ชอบช่วงเวลาการนั่งรถหรือขับรถมากที่สุดเลย ก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องเดียวกับที่ชอบการเดินทางหรือเปล่านะ แค่รู้สึกว่ามันเป็นเวลาที่เราได้อยู่ว่าง ๆ กับตัวเองจริง ๆ ได้นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

นี่เราเก็บกดหรือเปล่า

ทำไมรู้สึกอยากเขียนเรื่องราวอะไรเยอะแยะไปหมดเลย โน้ตหัวข้อบทความที่อยากเขียนไว้เต็มเป็นหน้า นี่เพราะเก็บกดหรือเป็นอาการเห่อบล็อกกันนะ

สบายใจดี

เดินเดี่ยวคนเดียวไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าทำให้ใจเราสบาย ก็ทำไปเถอะ จากสถิติที่สำรวจกันก็พบว่าคนส่วนใหญ่เลือกที่จะอยู่คนเดียวกันเยอะขึ้น จะด้วยอะไรก็แล้วแต่

ความท้าทายของผู้นำระดับกลาง

การครองคนให้ทำงานให้ด้วยใจไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เลย ถึงจะมีหลักการ how to อยู่มากมายในเรื่องการครองคนครองงาน แต่ในทางปฏิบัติมักมีปัจจัยอื่น ๆ มาเป็นตัวกำหนดที่จะต้องปรับแปรเปลี่ยนไปตามบริบทนั้น ๆ อีกมากมาย จึงเป็นความท้าทายอย่างมากกับผู้นำระดับกลางที่ไม่ได้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดในตัวเองเพียงขั้นเดียว

กฎของการรักษาความโรแมนติก

“ถึงมันจะยากแค่ไหน ถ้ามีความหมายมันก็น่าทำ แต่ถ้ามันไม่มีความหมาย ถึงจะง่ายแค่ไหนก็ไม่อยากทำ” เป็นเสียงจากความรู้สึกของตัวเองที่ดังขึ้นมาในใจพักนึงแล้ว

วิถีทางในหน้าที่การงาน

ชีวิตเรามักเดินมาเจอทางแยกเสมอ ให้เราได้เลือกได้ตัดสินใจว่าเส้นทางไหนที่จะพาเราไปถึงจุดหมาย ในวันที่เราจะตัดสินใจคือวันที่เราอยู่ในปัจจุบัน แต่เหตุผลที่ประกอบการตัดสินใจ มักมาจากข้อมูลและผลลัพธ์ในอดีต และที่สำคัญตามหลักการนั่นคือการคาดการณ์แนวโน้มในอนาคต

Imposter Syndrome หรือเปล่า

Imposter Syndrome หรือโรคที่คิดว่าตัวเองไม่เก่งจริง เพิ่งรู้จักคำนี้จากฟัง podcast อ.นภดล ก็น่าสนใจดี ฟังไปก็คิดไป เอ… เราเป็นหรือเปล่านะ? นั่นสิ