การเลือกดูหนังดูซีรีย์หรืออะไรที่เราจะสนใจ ก็จะต่างกันในแต่ละช่วงอายุของเรา ช่วงหลังมานี้ ไม่ได้ติดตามหรือชื่นชอบที่ตัวบุคคลมากนัก น้อยคนจริง ๆ ที่จะชอบแล้วตามดู ก็เลยไม่ได้จะใส่ใจจำชื่อคนแสดงเลย ส่วนมากจะเลือกดูจากเนื้อหาของเรื่องมากกว่า เป็นไปตามความสนใจตามอารมณ์ช่วงเวลานั้น ถ้าไม่ใช่แนวที่เราอยากมีความรู้ในด้านนั้น ๆ หรือเรื่องอะไรที่จะสอนหรือกระตุกความคิดเราได้ ก็จะเป็นเรื่องที่มีเนื้อหาคล้ายชีวิตตัวเองในช่วงนั้นไปเลย
Record of Youth หรือ เส้นทางดาว ที่เพิ่งดูจบไป ก็มีเหตุผลตามข้างบนที่ว่ามาข้อนึงแหละ โครงเรื่องดูจะแนวดราม่า สู้ชีวิต พิสูจน์ตัวเอง แต่เราว่าเนื้อเรื่องยังขาดความเข้มข้นอยู่แหละ ตอนจบก็ไม่เท่าไหร่นะ ดูว่าพยายามจะเคลียร์แต่ก็ยังดูค้างคา ไม่กระชากอารมณ์เท่าไหร่ บทสรุปของตัวละครดูง่ายไปนิด แต่เรื่องนี้เราชอบบทสนทนาที่ตรงไปตรงมาดีในทุกความสัมพันธ์ ทั้งคนรัก และครอบครัว
มองในด้านเนื้อหา เขาพยายามให้เราเห็นเปรียบเทียบชีวิตของ 2 คนที่เป็นเพื่อนรักกัน ที่คนนึงมาจากครอบครัวยากจน อยากได้อะไรต้องหาเอาเอง มีครอบครัวที่ไม่เข้าใจกัน ส่วนอีกคนมาจากบ้านที่ฐานะดี พ่อแม่พร้อมจะสนับสนุนทุกอย่างเต็มที่
พ่อแม่ทั้ง 2 บ้านนี้ มีเป้าหมายเดียวกัน คืออยากให้ลูกประสบความสำเร็จ คนนึงได้มาง่าย อีกคนกว่าจะได้ต้องใช้ความพยายาม ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำอีก ทั้งพ่อก็ไม่เคยให้กำลังใจ แสดงออกอย่างท่าทีซ้ำเติมซะมากกว่า
แต่สุดท้ายการจะได้รับการยอมรับหรือสำเร็จในเส้นทางนั้นได้ ไม่ใช่จากภูมิหลังที่สวยงาม หากแต่เป็นจากความมุ่งมั่นและความพยายามด้วยตัวเองเป็นสำคัญ
ในมุมของความรัก (เหตุผลนี้มั้งที่ทำให้ดู) นางเอกไม่เคยคิดจะคบกับพระเอกเลย ต้องการแค่เป็นติ่งหรือเฝ้าดูการเติบโตของอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ เพราะคิดว่านั่นเป็นความงดงามของการไม่คาดหวัง ความฝันและความจริงไม่จำเป็นต้องมาเจอกัน แค่เฝ้าดูก็แค่นั้น
เราก็เคยคิดว่าแบบนั้นก็มีความสุขดีนะ แต่บางทีก็ไม่แน่ใจว่าเราไม่คาดหวังได้จริง ๆ เหรอ พอคาดหวังก็มักจะมีความทุกข์ตามมา บางครั้งก็คิดนะว่าการเป็นคนไร้หัวใจต่างหากที่จะมีความสุขจริง ๆ ไม่ต้องรู้สึกอะไรกับใครทั้งนั้น
ใช่แล้วล่ะ ตอนที่เขียนบทความนี้ คือเรากำลังสับสนแหละ ไม่เกี่ยวกับซีรีย์ละ ใจเราล้วน ๆ เลย จะจัดสถานะใจตัวเองไว้ยังไงดี
ใจนึงก็คิดว่าปล่อยให้ตัวเองรู้สึกไปเงียบ ๆ ก็ไม่ได้รบกวนใครนี่นา
แต่อีกใจก็ เอ๊ะ! หรือจะกำลังรบกวนให้ใครอึดอึด อืมม งั้นก็ถอยมาให้ไกลดีกว่ามั้ย??!
P
“ต้องการแค่เฝ้าดูการเติบโตของอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ เพราะคิดว่านั่นเป็นความงดงามของการไม่คาดหวัง”
เคยตั้งคำถามตัวเองว่าทำไมเราถึงอยากรู้เห็นบางอย่างอยู่ถึงแม้ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากสิ่งนั้น
ได้เรียนรู้เลยครับ ขอบคุณครับพี่ดา
Boon
🙂🙂
Boon
น่าสนใจนะ ว่าอะไรคือบางอย่างที่ P อยากรู้อยากเห็น
ทั้งที่ดูเหมือนเป็นคนที่ไม่ได้อยากสนใจใครหรืออะไรเท่าไหร่